zondag 6 juli 2014

THE END : van Santiago tot Finisterre en Muxia (131 km.)

Het is er eindelijk van gekomen, het laatste verslag van 'the epic journey'.
Afgelopen zondag, 29/6, vertrok ik samen met een paar vrienden vanuit Santiago naar Negreira, een afstand van 22 km. Wat een verschil met de laatste dagen naar Santiago zelf! Eindelijk weer rust, geen dolgedraaide spanjaarden meer, en terug wonderlijke paadjes. De volgende morgen ging het vanuit Negreira naar Ponte Olveiroa. Jammer genoeg ruimden de paadjes al snel plaats voor asfalt. Het viel me op dat ik toen een beetje pijn begon te krijgen bovenop mijn rechter voet. Ik schonk er niet te veel aandacht aan want echt hinderlijk was het niet. De dag ervoor had ik trouwens terug een beetje last gehad van die oude scheenbeenfractuur, maar dat was na een goede nachtrust alweer verdwenen. Op het einde van de dag stonden 36 kilometers op de teller. Overnachten gebeurde in een soort van grote container, niet erg proper maar we hadden een dak boven ons hoofd en dat was maar best ook want na aankomst begon het water te gieten, een hele nacht lang.
Toen ik de volgende dag wakker werd, dinsdag dus, regende het nog steeds, en niet z'on klein beetje. Het zou blijven regenen tot dik na de middag. Poncho en gamachen aan dus...
Ik zou een hele dag over onverhard lopen, heel mooi. En Plotseling verscheen op de top van een helling in de verte de oceaan, ik naderde Finisterre, letterlijk het einde van de wereld. Het stond in goudkleurige verf geschreven op een mijlpaal: the end...Maar zover was ik nog niet: er volgde eerst nog een afdaling van enkele kilometers, een kort eindje asfalt, en tot slot nog een heel eind over het strand tot Finisterre. Daar vond ik een heerlijk rustige albergue. De rugzak werd afgezet en ik liep door naar de cabo Finisterre, de vuurtoren dus. Dit was voor mij, en veel anderen, veel mooier dan de aankomst in het drukke Santiago. Ik zag er samen met een paar vrienden van de afgelopen weken of dagen de zon ondergaan. Sommigen verbrandden er een kledingstuk of lieten er iets achter.
Het was er muisstil, enkel de zee en de krijsende meeuwen zorgden voor geluid. Iedereen was met zijn eigen zaakjes bezig. Toen ik tegen middernacht in de albergue aankwam had ik er 43 km. opzitten. Ondanks de lange dag lukte het slapen niet erg. Té moe, té veel indrukken, emoties....alles zowat bij elkaar denk ik.
De volgende dag ging het dan als laatste naar Muxia, 31 km. ver. Al van bij het begin voelde ik dat het zwaar zou worden, door het terrein, maar vooral door mijn rechter voet. Ik denk dat ik daar met een soort van stress-factuur zit: geen zwelling of ontsteking, ik vermoed eerder een klein breukje in één of ander botje. Het deed me ook direct beseffen dat dit het einde van het lopen van langere afstanden zou betekenen, en dat ik het plan om lopend terug te keren naar Santiago kon opbergen. Ik vond het een beetje spijtig maar ook weer niet zo erg, ik had tenslotte mijn doel bereikt. Muxia stelde me een beetje teleur, ik had er meer van verwacht. Dus keerde ik de volgende dag met de bus weer naar Finisterre. Ik ben hier nog steeds, wachtend tot ik morgen (maandag) de bus neem naar Santiago. Daar slaap ik nog één keertje en dinsdagnamiddag is het dan eindelijk zover: het vliegtuig op naar Brussel. Het zal vreemd aanvoelen, dat weet ik nu al. Maar het is mooi geweest zo, meer en langer hoeft niet.
De teller geeft een totaal aan van 2578,2 km. en daarvan heb ik letterlijk elke centimeter zelf gelopen. Het zal nog heel wat voeten in de aarde hebben eer ik alles letterlijk en figuurlijk terug juist zal kunnen plaatsen. Voor mijn vertrek wist ik niet wat ik van de tocht moest verwachten, dus ik kan bijgevolg niet zeggen of aan die verwachtingen werd voldaan. Een ding is zeker, ik zou zó opnieuw beginnen. Dat zegt denk ik genoeg.

10 opmerkingen:

  1. Patrick, het is al zo dikwijls hier geschreven maar toch herhaal ik het nog eens: chapeau en een dikke dikke proficiat. Wat jij gepresteerd hebt, daar kan een ander alleen maar van dromen. Je hebt unieke dingen beleefd die voor altijd in je herinneringen zijn gebrand. En ik, ik kan alleen maar oprechte bewondering hebben voor onze pelgrim.
    Welkom thuis Patrick

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Het is geschreven geweest door "The Doors". "The End". Een plaat die ik altijd als laatste draaide op een feestje. Lekker lang durende en zachtje uitdeinend naar het einde toe. Je kon met die plaat alle gerief die je meehad beginnen te ordenen en iedereen in zachte stemming naar huis laten gaan, na de hectiek van het feest. Jij doet ditzelfde na de hectiek in Santiago(het is geen leugen, weet het) en jouw feest, je camino. Je sluit alles af in de prachtige rust van de cabo finisterre. Dit was het dan. Iedereen die je wou volgen kon dat. Opzienbarend hoe jij ons steeds kon verrassen met je verhalen. Hoe jij er steeds in slaagde om je blog actueel te houden. Ik weet het, geen makkelijke opgave.
    Alles is gezegd en geschreven. Doch de vele emoties en gevoelens die er waren met de vele passanten welke jouw pad kruisten blijven. Deze zullen je altijd bijblijven, deze zullen zelfs onbeschrijfbaar blijven. Gevoelens welke enkel wereldreizigers en avonturiers onderling kunnen delen.
    Al je opgedane emoties komen nu terug in beperkte kring, komen terug samen met je dierbaren. Tijd nu om deze een leven lang met hen te delen.
    la máxima admiración de mí, a nuestro peregrino - Pa, de grootste bewondering van mij aan onze pelgrim !
    Een behouden terugreis en welkom thuis.
    Dank U, Merci, Gracias, Obrigado.
    Van de petrov uit het keldergenootschap.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. bedankt voor de mooie woorden mannen. weet dat jullie reacties altijd een steun zijn geweest, zeker als het wat minder goed ging. En Petrov: The End van the Doors is inderdaad een prachtig stuk muziek. Het was met die muziek in gedachten dat ik aan de cabo de zon zag onder gaan...

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Prachtig...fijne terugkomst...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. merci maat, nog eens bedankt voor de fijne vriendschap.

      Verwijderen
  5. Het Thuisfront7 juli 2014 om 01:52

    Een hart onder de riem

    Wanneer een mens een droom wil realiseren, moet je hiertoe de kans krijgen, ook al ben je getrouwd en kan de partner niet mee op stap. Vandaar dat ik de eerste was om het project SdC aan te moedigen. Heel even heb ik overwogen om mee te stappen tot aan de Franse grens maar mijn wandelkwaliteiten laten afstanden van meer dan 10 kilometer per dag niet toe. Dus … tot over 3 à 4 maanden, rustig aan, er is geen haast bij, je komt er wel. Pas goed op jezelf en hou het veilig voor jou en Ken, de noodlijn staat dag en nacht open!

    Nu de trektocht teneinde is, is het voor iedereen back to reality en komt het gezinsleven weer op de eerste plaats. Wie het letterwoord Olli kent, weet dat er nog een avontuur te wachten ligt. Tijdens de tocht naar Santiago werd er op het thuisfront druk gewerkt aan een jaarlijkse zomervakantie met de nadruk op de schoonheid en de wonderen van de natuur, het verkennen van de omgeving via roadbooks en geocaches, la cuisine française en last but not least met z’n tweetjes genieten van ‘het jong zijn’. Onze dierbare viervoeters Kenzo en Layla zullen ons uiteraard gedurende een maand vergezellen ‘vers de nouvelles aventures’ in onze tweede thuishaven, la Douce France, dit jaar ergens in de omgeving van talloze Alpenmeren. De drang naar het onbekende avontuur zit ons beiden in de genen en wordt ons mogelijk gemaakt door het trekpaard van dienst, onze vierwieler LR Defender OLLI. Sommigen onder jullie hebben via de reisverslagen al kunnen kennismaken met onze ondernemende manier van reizen en zijn getuige geweest van enkele spectaculaire roadbooks in de omgeving van de Spaanse Pyreneeën, de Meren van Noord-Italië, Val d’Aosta, Corsica, en zoveel meer. Nummer 150 zal nog even geduld moeten hebben, alles op tijd en stond en liefst in de juiste volgorde :-)

    Aan allen die in de loop der maanden door het avontuurvirus geprikkeld zijn:
    voeg de daad bij het woord! Wacht niet tot de pensioengerechtigde leeftijd om van het leven in de vrije natuur met volle teugen te genieten of een droom waar te maken. Tot rust komen of intens genieten doe je niet in een volgeboekt hotel met all-in-formule, maar zweer bij ‘back to basic’. Onder de blote hemel, ergens ver weg in de stilte van de ongerepte natuur, ligt het beste medicijn tegen onze overgestresseerde maatschappij. Proef ervan en je raakt eraan verslaafd, maar het is een helende en gezonde afhankelijkheid voor lichaam en geest.

    Leef en beleef terwijl je in GOEDE gezondheid verkeert, wacht niet tot ‘later’ want ‘later’ is zo voorbij, lap alle speculatieve nonsens van hen voor wie de druiven te zuur zijn aan je laarzen en ga voor die ene echte, positieve slogan in ons mensenleven: OLLI.

    ONE LIFE, LIVE IT!

    Patricia De Smet

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. ik zou het niet beter kunnen verwoorden. merci Wis.

      Verwijderen
  6. Ja Patricia, mooi geschreven hoor. De nagel op de kop. In de Otterstraat zit precies veel talent

    BeantwoordenVerwijderen
  7. He Patrick, jammer dat het voorbij is, ik zal de verhalen missen en Patricia heeft gelijk, geniet van het leven. In het ziekenhuis waar ik werk zie je zoveel ellende en nare ziektes, ook onder de collega's (maar dat is niet gek als je er meer dan 5000hebt) waardoor je elke dag beseft dat je volop van het leven moet genieten. Sparen voor later, mijn hoela, mss komt die er niet. Nu zijn we relatief jong (al denken de kids daar anders over, ha ha ), genieten dus van alles wat op je pad komt. Of zoals jij hebt gedaan, het pad op gaan zoeken. Behouden terugkeer en geniet nu maar weer van thuis en alles wat daarbij hoort.
    Hogelijk tot gauw.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Patrick, je hebt een ongelooflijke droom kunnen realiseren en een prestatie neergezet waar velen zullen naar opkijken. Maar het is vooral voor jezelf dat je dit hebt gedaan. Je zult de herinneringen nog vele jaren meenemen en nooit vergeten. Ik weet nog toen ik mijn eerste huttentocht stapte, en dat is klein bier tegenover jouw trektocht, ook die herinneringen blijven levend.
    Ook proficiat met je mooi reisverslag, geschreven in een prachtige stijl, uitnodigend, nieuwsgierig makend, bondig en boeiend. Je hebt i.d.d. schrijftalent, ik zou mijn tijd maar niet verknoeien met het schrijven van pv's maar een hoger en nobeler doel zoeken. Wanneer komt je boek uit?
    Nog veel geluk en binnenkort werkgenot en hopelijk lopen of stappen we elkaar eens tegen het lijf in of rond Dendermonde.
    Nog eens proficiat.
    Paul

    BeantwoordenVerwijderen